Przedszkole Publiczne nr 1

Listopad

Zadania do tematu: Zimno, coraz zimniej.

 

1. Sikorka – słuchanie wiersza A. Łady-Grodzickiej.
Sikorka
Anna Łada-Grodzicka
Sikorko z żółtym brzuszkiem,
ptaszku śliczny i mały.
Zjedz na zdrowie słoninkę,
którą ci dzieci dały.
Pytania: O jakim ptaszku jest ten wierszyk?; Czym dzieci karmiły sikorkę?.Pokazujemy obrazek sikorki. Dzieci opisują kolor brzuszka, ogonka, skrzydeł i główki. Zwracają uwagę na wielkość ptaka.

 

2. „Dotknij i powiedz, co to jest” – zabawa badawcza. Umieszczamy w pudełku materiały, przedmioty o różnej fakturze: miękki materiał, kawałki miękkiego futerka, kłębek miękkiej włóczki, kawałek waty, folii aluminiowej, plasteliny, papieru ściernego, piórko, woreczek z ryżem, gąbkę, puszkę, butelkę
szklaną, plastikową. Dzieci wkładają rękę przez otwór i za pomocą dotyku określają właściwości znajdujących się tam przedmiotów, np. coś miękkiego, twardego, zimnego, puszystego, szorstkiego, śliskiego, szeleszczącego. Wyjmujemy wszystkie przedmioty z pudełka i układamy na dywanie. Prosimy, by dzieci określiły,
który przedmiot jest miękki i puszysty. Dziecko podchodzi i sprawdza poprzez dotyk fakturę rozłożonych na dywanie przedmiotów.

 

3. Praca plastyczna: dzieci wyklejają kontur lisa przy użyciu miękkiego materiału, kawałków futerka, włóczki lub waty.

 

4. „Jak poruszają się zwierzęta?” – zabawa ruchowo-naśladowcza. Dzieci stoją na dywanie. Prosimy, by poruszały się jak: niedźwiedzie (na czworakach, ciężko i powoli); wiewiórki (skakanie obunóż); jeże (na czworakach, małe kroki); ptaki (naśladowanie lotu ptaków, następnie naśladowanie zbierania ziarenek).

 

Zadania do tematu: Zwierzęta domowe.

1. „Czy wiem, jak dbać o moje zwierzę?” – rozmowa na temat ulubionych zwierząt na podstawie
doświadczeń dzieci oraz opowiadania:

"Kłopoty Burka z podwórka"
Lucyna Krzemieniecka

Siadł Burek pod murek i myśli:
„Oto przyszła zima,
a ja budki nie mam.
Nic nie warta budka stara,
bo tu dziurka, a tam szpara.
Źle się będę w lutym miał,
hau, hau, hau, hau, hau, hau!
Chyba zaraz się odważę
i szczeknę na gospodarza”.
I łaps! Burek gospodarza za nogawicę:
– Gospodarzu, przyszła zima,
a wasz Burek budki nie ma.
Nic nie warta budka Burka,
bo tu szparka, a tam dziurka.
Jakże będę wam, hau, hau,
w mrozy domu pilnował?
– A nie róbże hałasu,
nie mam teraz czasu – odrzekł gospodarz
i najzwyczajniej poszedł do koni,
co były w stajni.
Siadł Burek pod murek i znów myśli:

Chyba za spódnicę gospodynię chwycę”.
I łaps! Burek gospodynię za czerwony
rąb spódnicy: 

Stara budka nic nie warta,
bo tu dziurka, a tam szparka.
Jakże będę wam, hau, hau,
domku teraz pilnował?
– A nie róbże hałasu,
nie mam teraz czasu – rzekła gospodyni
i pobiegła do kuchni, gdzie w nowym saganku
gotowała się marchew z kwiatkiem majeranku.
A Burek siadł pod murek i myśli:
„Chyba będę musiał szczeknąć na Franusia,
niech zadba o psisko, gdy już luty blisko”.
Idzie Franuś ze szkoły, a Burek łaps! go za guzik:
– Mój Franulku, przyszła zima,
a twój Buruś budki nie ma.
Gospodarze wciąż zajęci,
miejże mnie choć ty w pamięci!
Rozczulił się Franuś nad pieskiem i woła:
– Mój piesiu, mój malutki,
nie zostawię cię bez budki!
I zrobił Franuś Burkowi nową budkę i mchem
ją zaopatrzył, i słomą. Siedzi w niej teraz Burek
i szczeka, aż go słychać z daleka:
– Hau, hau, hau, nową budkę mam!
– Gospodyni, przyszła zima,
a wasz Burek budki nie ma.

Zadajemy dzieciom pytania do treści opowiadania oraz rozmawiamy z nimi o tym, w jaki sposób należy
opiekować się zwierzętami.

2. „Ko – tek” – zabawy ze słowem.
Toczymy piłkę do dziecka, mówiąc pierwszą sylabę nazwy zwierzęcia, np. ko. Dziecko odgaduje (kotek, kogut, koala, kobra) i oddaje piłkę mówiąc, np. pie (piesek), pa (papuga). Odgadujemy nazwę zwierzęcia i zabawa toczy się dalej.

3. „Moje zwierzę” – malowanie opuszkami palców.
Dzieci wykonują ćwiczenia dłoni „kura zbiera ziarna” – trzema palcami: kciukiem, wskazującym i środkowym uderzają o stolik. Wyjaśniamy, że te trzy palce będą im potrzebne do malowania. Każdy palec moczą w innym kolorze farby, malują zwierzę, które mają w domu lub chcą mieć.

4. „Liczymy kotki” – zabawa matematyczna. Rozkładamy sylwety kotów i układa je w odpowiedniej kolejności, określając ich cechy: To jest duży czarny kot, większy kot szary i największy kot biały. Dzieci liczą, ile jest wszystkich kotków. Mówią, który kot jest duży, który większy, a który największy.  Następnie rozkładamy sylwety kotów i układa je w kolejności, określając ich cechy: To jest mały kotek czarny, mniejszy kotek szary i najmniejszy kotek biały. Prosimy by dzieci głośno policzyły, ile jest wszystkich kotków.

5. "Kundel Bury"- śpiewanie, zabawy przy piosence. https://www.youtube.com/watch?v=WBNzkZ-53ns